Η ρατσιστική ηλιθιότητα

Η ρατσιστική ηλιθιότητα

Μάρτιος 2011 για το περιοδικό The dance way:

Ο ρατσισμός είναι βία. Πνευματική, ψυχολογική, σωματική. Η βία γεννά φόβο, αναγκάζει τους ανθρώπους που την δέχονται να την ανέχονται αν δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Διότι ρατσιστικά εκφράζονται οι πολλοί απέναντι στους λίγους, αυτοί που νιώθουν δυνατότεροι και επικρατέστεροι . Ποτέ οι λίγοι δεν ασκούν ρατσιστική βία στους πολλούς. Οι ρατσιστές κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι πάρα πολλοί, αλλά εκμεταλλεύονται την σιωπή των πολλών και παριστάνουν ότι τους εκφράζουν. Γι’ αυτό και απέναντι στον ρατσισμό δεν πρέπει να σωπαίνουμε. Η σιωπή μας ερμηνεύεται σαν ανοχή.

Οι ρατσιστές υποτιμούν οτιδήποτε είναι διαφορετικό από αυτό που οι ίδιοι νομίζουν ότι είναι το “φυσιολογικό”. Υποτιμούν και επιτίθενται , ασκούν βία, πνευματική, ψυχολογική ακόμα και σωματική.  Ενάντια σε άτομα διαφορετικής φυλής, καταγωγής, χρώματος, θρησκείας, αλλά και ενάντια σε άτομα με αναπηρία ή και στους ομοφυλόφιλους.

Η ηλιθιότητα της ρατσιστικής σκέψης, άποψης και ιδεολογίας είναι το κύριο χαρακτηριστικό της. Δεν είμαι βέβαιη γιατί, ούτε μπορώ να το εξηγήσω, αλλά η παρακάτω ιστορία που διάβασα σε μιά ιστοσελίδα μου φάνηκε πολύ καλό παράδειγμα για το τι σημαίνει ρατσιστική ηλιθιότητα. Η ιστορία αναφερόταν σε μια γυναίκα η οποία ήταν λευκή και ζούσε στη νότιο Αφρική την εποχή της κυριαρχίας του ρατσιστικού καθεστώτος του απαρτχάϊντ. Η λευκή λοιπόν γυναίκα, στα 24 της χρόνια είχε ένα σοβαρό ατύχημα με αποτέλεσμα να αυξηθεί η μελανίνη στο σώμα της. Υπενθυμίζω, μιλάμε για την εποχή που ήταν τέτοια η εκμετάλλευση των μαύρων που οι λευκοί τους απαγόρευαν ακόμα και να τους απευθύνουν τον λόγο. Για 24 χρόνια η κοπέλα ήταν λευκή και ... ζούσε ως ανώτερη. Η ίδια ανώτερη κοπέλα όταν το ... χρώμα της άλλαξε ως εκ θαύματος έγινε ... κατώτερη.

Σην συνέντευξή της που διάβασα στην ιστοσελίδα, περιγράφει πως από την μιά μέρα στην άλλη άλλαξε η ζωή της, πως έγινε στόχος των ρατσιστών και αντιμετωπιζόταν σαν ένας άνθρωπος χωρίς καθόλου δικαιώματα. Για μένα, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω με ακρίβεια το γιατί, αυτή η ιστορία δείχνει ότι ο ρατσισμός είναι η απόλυτη ηλιθιότητα. Δεν υπακούει σε καμμιά λογική, παρά μόνο στην λογική των ηλιθίων. Το ίδιο συμπέρασμα βγάζω όταν σκέπτομαι ότι ο μεγάλος συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ είχε καταδικασεί σε καταναγκαστικά έργα δύο χρόνων λόγω των ερωτικών του επιλογών.

Μπορεί οι ρατσιστές να είναι ηλίθιοι, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι και επικίνδυνοι . Οπως έχει αποδειχτεί είναι εγκληματικά επικίνδυνοι, ιδιαίτερα εάν σωπαίνουμε απέναντί τους και τους επιτρέπουμε να κυριαρχούν. Τα μεγαλύτερα ρατσιστικά εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας διαπράχθηκαν από τον Αδόλφο Χίτλερ. Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πόλεμου δολοφονήθηκαν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι εβραϊκής καταγωγής και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι με αναπηρία ή ψυχικές ασθένειες ή ομοφυλόφιλοι. Ολοι αυτοί οι εκατομμύρια άνθρωποι υπήρξαν θύματα του ναζισμού, δηλαδή της μετεξέλιξης της ρατσιστικής ηλιθιότητας σε πολιτική ιδεολογία.   

Αναρωτιέμαι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που υποτάσσονται στην ρατσιστική ηλιθιότητα και γίνονται ρατσιστές. Η απάντηση που συχνά ακούω γύρω μου είναι ότι η αιτία της ρατσιστικής συμπεριφοράς είναι ο φόβος για το διαφορετικό. Δηλαδή ότι οι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί με το οτιδήποτε άγνωστο, η καχυποψία τους δημιουργεί ανασφάλεια και η ανασφάλεια προκαλεί επιθετικές και ρατσιστικές στάσεις και συμπεριφορές. Η συγκεκριμένη απάντηση δεν με πείθει, διότι λιγότερο ή περισσότερο όλοι είμαστε επιφυλακτικοί με το οτιδήποτε άγνωστο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι γινόμαστε ρατσιστές απέναντί του. Εγώ πιστεύω ότι η αληθινή αιτία που κάποιοι γίνονται ρατσιστές είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχουν. Θέλουν να  εξυψώνονται οι ίδιοι ως “σημαντικοί” απέναντι στους άλλους και κυρίως απέναντι στον εαυτό τους μειώνοντας το οτιδήποτε “ξένο” και διαφορετικό.

Στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια ο ρατσισμός αυξάνεται. Οι πιό πολλοί που το συζητάνε λένε ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του αυξημένου ρεύματος μετανάστευσης και επειδή οι άνθρωποι που ζούν επί χρόνια στον τόπο μας δεν μπορούν να δεχτούν εύκολα ανάμεσά τους άτομα με διαφορετικό πολιτισμό, θρησκεία και κουλτούρα. Και αυτό το επιχείρημα δεν με πείθει. Θα είχε λογική αν οι μετανάστες απειλούσαν τους ντόπιους με την παρουσία τους. Ομως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται συνήθως τους μετανάστες, ή αμοίβονται πολύ υψηλοτέρα σε σχέση με αυτούς για την ίδια εργασία.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην ρατσιστική ηλιθιότητα να δηλητηριάσει τον τόπο μας. Ολοι οι άνθρωποι έχουμε ίσα δικαιώματα , ανεξάρτητα από καταγωγή, θρησκεία, φύλο ή χρώμα. Ολοι οι άνθρωποι δικαιούνται να διεκδικήσουν το μέλλον που επιλέγουν...

Τοπάραπάνω άρθρο γράφτηκε για ένα περιοδικό χορού με τον τίτλο The dance way. Η συντακτική ομάδα μας αποτελείτω από κορίτσια των 12 και 13 που γράφαμε με την ψευδέσθηση ότι θα μπορούσαμε να ακουστούμε! 

Δεν πιστεύω ότι πετύχαμε κάτι πέραν μιας προσωπικής εκτόνωσης όμως πάντα ελπίζω στην πραγμάτωση των ουτοπικών ενείρων μας!