Με μία, μικρή, καθυστέρηση ενός εικοσαλέπτου ξεκίνησε το πρώτο κομμάτι. Δεκαέξι υπέροχα λεπτά για αρχή, για να τα διαδεχθεί… η «ατυχία» που λέγαμε. Μετά λοιπόν, από μια χορογραφία προσεγμένη στη λεπτομέρεια, σχεδόν χωρίς ψεγάδι, ανεχτήκαμε, το επόμενο κομμάτι.
Είχα παραλείψει να κοιτάξω τι έγραφε το πρόγραμμα για τη συγκεκριμένη παρουσίαση, αργότερα που το κοίταξα ανακάλυψα ότι οι μετατοπίσεις της κοπέλας στη σκηνή ήταν, κατά αυτήν, η σύνδεση του σύγχρονου χορού με το χιπ χοπ. Προς στιγμήν ένιωσα τον εγκέφαλό μου άδειο μιας και δεν είχα καταλάβει καθόλου το θέμα, από τα όσα είδα, αλλά από τα σχολεία των άλλων συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν η μόνη που μετανάστευσε ο εγκέφαλός της! Οφείλω φυσικά να ομολογήσω ότι σαφώς και είχε καλά στοιχεία που ίσως να εκτιμούσα περισσότερο αν με ενέπνεε το, κατ’ εμένα, ανύπαρκτο θέμα. Και επειδή από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, το γεμάτο απορία «φωνήεν» που ακούστηκε από το στόμα ενός μωρού εξέφρασε περιεκτικότατα και τις δικές μου εντυπώσεις!
Περιμένοντας λοιπόν κάτι που ίσως να μπορούσα να συγκρίνω με το πρώτο κομμάτι διάβασα στο πρόγραμμα το ανεξήγητο κειμενάκι της επόμενης «καλλιτέχνιδας»
Οι ελπίδες μου για κάτι αξιόλογο με εγκατέλειψαν όταν οι χορευτές εισέβαλαν δυναμικά στη σκηνή, πολύ δυναμικά, τόσο που το άγχος των παρασκηνίων ήταν φανερό, όπως και η έξαψη που προκαλεί αυτό, αφού ήταν τόση που τους ανάγκασε να βγάλουν τα ρούχα τους! Αφού παρουσίασαν κάτι το ακόμα πιο ανεξήγητο απ’ ότι η κοπέλα που πίστευε πως συνέδεσε το χιπ χοπ με το σύγχρονο, αφού φανερά είχαν κουραστεί, κρίνοντας από τις «καλλιτεχνικότατες» αναπνοές τους, εξέλαβαν το ένθερμο χειροκρότημα του ενθουσιώδους κοινού!
Τόσο ένθερμο ήταν που το άτομο που θα έκλεινε την κουρτίνα της σκηνής ήταν τόσο απασχολημένος με το να χειροκροτεί που δεν μπορούσε να την κλείσει αμέσως όπως στα άλλα κομμάτια.
Το επόμενο κομμάτι μπορώ να πω πως ήταν σαφώς καλύτερο. Ξεκίνησε ωραία, αναπτερώθηκαν λοιπόν οι ελπίδες μου! Ήταν τελικά χρήσιμο, θύμιζε τόσο ερασιτεχνική παράσταση που θα ταίριαζε στην επόμενη παράσταση της σχολής μας. Ήταν βέβαια καλοί οι χορευτές όμως… Το θέμα ήταν ωραία γραμμένο, καλό θα ήταν ο χορογράφος να έγραφε μία ωραία έκθεση με αυτό μιας και θα ήταν λιγότερο μπερδεμένη από την, σχετικά καλοφτιαγμένη, σαλάτα που είδαμε!
Οι χορευτές που αποτέλεσαν το φινάλε της βραδιάς, ήξεραν καλά, αν μη τι άλλο, να χρησιμοποιούν τη σκηνή! Τόσο καλά που βρήκαν τη μέση της και δεν την άφησαν μέχρι και το τέλος του κομματιού. Ήταν μια ωραία ιδέα, παρατραβηγμένη όμως, το μπιτ μποξ χτυπούσε για αρκετή ακόμα ώρα στον άδειο πια εγκέφαλό μου.
Φυσικά τα όσα είδα φάνταζαν γεμάτα δημιουργικότητα μετά τα όσα άκουσα περί αντιγραφών και λευκών tutu τις άλλες δύο νύχτες της πλατφόρμας!
Άτυχος αριθμός το 13, δε νομίζετε?
No comments:
Post a Comment